Nadal Miami'de yarı finalde. Limon sarısı tişörtüyle aklıma hep Pearl Jam'in Jeremy'sini getiriyor. Jeremy kendini resmediyor, bir dağın zirvesine çıkmış ve kollarını yukarı kaldırmış V şeklinde, limoni sarı güneşin önünde... "Jeremy spoke in class today." Nadal, Jeremy olmuş. Takır takır indiriyor aşağıya rakiplerini İspanyol.
Rafael Nadal bir daha asla 2009 RG öncesi Nadal olamayacak demiştim fiziksel olarak. Rafa İndian Wells ve Miami'de öyle oynadı ve oynamaya devam ediyor ki ben bu söylediğimi yutmaktan büyük zevk alacağım. Adam zıplama tuşu basılı kalmış Mario gibi yerinde durmadı iki dakika. Tsonga gibi güçlü ve atletik bir tenisçi karşısında mental ve fiziksel gücü hat safhadaydı. Zaten sevinç fotoğraflarında da daha 5 set olsa oynar gibi enerjik duruyor.


Benim takıldığım nokta var. Ben psikoloji ile ilgiliyim ama çok da derin bilgim yok. Rafa'nın takıntılı bir kişiliği var. Şişeleri koyması, kort değişimindeki ritüelleri, servis ritüelleri, arasına kaçan şortu düzeltmesi vs.... Peki bu kadar takıntılı bir adamın mental yönünün bu kadar kuvvetli olmasını aklım almıyor ama. Takıntılı insanların zihinsel olarak zayıf, kolay pes edebilen insanlar olduğunu düşünmüşümdür hep. Yani o iki şişe öyle durmazsa yenileceğim ben diyen bir adam nasıl maç sonuna kadar konsantrasyonunu en üst seviyede tutmayı başarıyor? Nasıl yapıyorsa bravo..
Yarın Roddick ile yarı finalde karşılaşacak.
Read more...